Waarom? Goede vraag. Groepsdruk, vermoed ik. Mijn collega’s stellen het ‘ ontwakingsmomentje’ van de oude garde namelijk uit tot de werkvloer: er gaat ze niets boven een ouderwets bakkie automatenpleur en een krantje. Ze zitten nog net niet uitgebreid aan hun reet te krabben tijdens hun Telegraaf-momentje (mijn pa doe dat namelijk wel, die leest de krant en krabt dan aan z’n reet. Daar kun je ook supermakkelijk bij, als je zo’n flanellen pyjamabroek aanhebt met zo’n elastische bovenkant. Maar dit terzijde). Tijdens het doornemen van het laatste “ “ “ nieuws “ “ “ volgen de ‘oeh’s en de ah’s en de ah nee, dat mééén je niet! Nou ja, heb je dat gehoord?’ elkaar in rap tempo op. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben rete nieuwsgierig van aard en ben dan inderdaad het stereotype happer. Maar in plaats van dit laatste roddelnieuws tweedehands te krijgen, vind ik het natuurlijk veel leuker om zelf te ontdekken dat Katherine Heigl gisteren tijdens de uitreiking van een award bijna topless stond. En dat er weer naaktfoto’s van Carla Bruni worden geveild. Ook het bericht over die baby die dood in een winkeltas gevonden werd, wil ik graag zelf lezen. Om nog maar te zwijgen over die verlamde kerel die gitaar speelt met vier voeten. Dit MOET je toch weten?

Wist je dat de Brit (incl. foto Geri Haliwell) de slechts geklede Europeaan is? Nee? Tja…ik zou bijna zeggen: dan had je zelf maar op telegr… Wie boeit het nou dat Balkenende nijdig is over de uitlatingen over Srebrenica? Ofdat D66 not amused is met Lodewijk Asscher als waarnemend burgermeester Amsterdam? Niemand! Ik stop ermee, komt net een bericht binnen op telegraaf.nl dat Karl Lagerfeld gek is op dure escortjongens. MOET ik echt lezen!

‘Ja’, zegt kleegaa Sofie, ‘het zit haar ook wel heel erg tegen hoor. Dan heb je al een hoofd alsof het allemaal nét goed is gegaan, die smaak en dan ook nog zo’n platgeslagen poepende hond kont!’
Nou ben ik niet direct makkelijk aan het lachen te brengen, maar van dit toch wel zéér tot de verbeelding sprekende woord biggelden de tranen over mijn wangen. Beeld je een grote hond in, ik had zelf zo’n kortharige windhond voor ogen, die moet schijten. Die beesten willen toch een klein beetje rust en zoeken dan vrij zorgvuldig een plekje uit, niet wetende dat ze op elk plekje dat ze uitzoeken uitermate goed zichtbaar zijn. Maar goed, het beest buigt dan een beetje door z’n achterpoten, waardoor de poepende hond in wording een soort van bolle rug krijgt, meestal wisselt de hond nog een paar keer onhandig van positie en dan is ‘ie klaar om te vuren. Dit biedt de ‘uitlater’ in dit geval zicht op twee van die dunne langwerpige ‘billetjes’: een poepende hond kont dus.

Nu is het niet erg als een poepende hond zo’n kont heeft, ik bedoel, wat voor een kont moet ik anders hebben, maar als je als vrouw in het bezit bent van zo’n kont ben je niet blij hoor. Gelukkig is er één voordeel, maar helaas niet voor die vrouwen in kwestie: ze hebben de wereld weer geholpen aan een prachtig woord.

HO! Ineens bleek er toch iets van vaderlandsliefde door m’n adertjes te stromen. Op het moment dat ik aanschouwde dat die teringcoach ongeveer midden op de baan stond te gillen en te wijzen – ik had toen niks door – en de commentatoren prompt ‘Oh nee, ohhhhhhh nee, wat doet ie nou? Dit is niet goed! Jongens, er zit iemand verkeerd! Er is er ééntje in de verkeerde baan beland, maar wie?!’, hield ik m’n handen voor m’n ogen. Ik voelde me echt plaatsvervangend kut gewoon, die aaaaaaaaarme gast. Vier jaar de ballen uit je broek trainen en dan dit. Nice…

Volgens een kudde psychologen, die inmiddels is losgelaten op Kramer + coach is men zo meelevend omdat het herkenbaar is. Wij, ik, jullie hebben allemaal wel eens door een fout van een ander iets ergs meegemaakt, wordt er gezegd. Het mooiste aan bovenstaand gegeven is de vergelijking die er op de site van een krant die een paar maanden geleden nog een zondageditie had en nu niet meer (wie-o-wie), gemaakt werd. Want jahaaa, het was ons vast ook weleens iets ‘soortgelijks’ overkomen: dat je de deur op slot had gedaan en dat iemand dan tegen je zei: zit de deur wel op slot? En dat je dan niet meer weet of dit dan inderdaad wel zo is, en dan toch nog even gaat checken. Ja, zo hé! Inderdaad!!! Dát is your worst nightmare! Het vertrouwen dat je iemand geeft hè? Beetje mee laten kijken met het op slot doen van de deur, jarenlang naar toe getraind, en dan brute paniek zaaien! Godsamme! Dan heeft verder leven toch ook geen zin meer? Dan gaat de deur, figuurlijk gezien, toch dicht? En als dit mij overkomt, is toch ook niet heel Nederland er mee bezig? Of wel? Dat zegt dus wat over mij: ik heb gewoon een topsport mentaliteit. Ik kan me er overheen zetten als iemand mij op het verkeerde been zet, ik kan die knop omzetten en pak de draad weer op. En die Sven? Die moet zich niet zo aanstellen, neem een voorbeeld aan mij!

Nu zal bovenstaande me eigenlijk allemaal aan m’n reet roesten, behalve één ding: files. Want doordat al dat kleine tuig tegelijkertijd verplicht vrij is en de schoolinspectie is aangescherpt (uh, gehoord van collega’s), is iedereen op dezelfde dag op de weg. Lees: in de file. Maar niet Amalia. Amalia reist sowieso alleen per koets of eenhoorn, maar mócht ze hypothetisch gezien met de auto gaan, dan staat zij niet in de file. Want die verwende oranje-prinsesjes mogen lekker met paps en mams onder schooltijd naar de olimpiese spelen. Lekker naar die meneer kijken die zo goed kan schaatsen en die heel Nederland wel van dichtbij zou willen zien om daarna te zuipen in het Holland Heineken Huis. Maar Amalia wil alleen maar lekkere snoepjes en ranja en weet niet wie die schaats-meneer is. MAAR TOCH IS ZE OP DE FOKKING OLYMPISCHE SPELEN!  Die prinsesjes mogen dat namelijk wel. Want zij zijn speciaal en lid van het koninklijk huis. Grr. Mijn voorstel is het inlassen van amalia-dagen: geef die kinderen gewoon tien snipperdagen, of SDV’s (schoolduur verkorting) die ze vrij op mogen nemen, op ál die vrijdagen voor vakanties. Dan is de weg lekker vrij en iedereen weer vrolijk.

En ik? Ik zeg er inderdaad ook wat over, voor het eerst en laatst. Ik word bijna geforceerd om dit stuk te schrijven, want er is geen hippe ochtendshow die mij belt om te vagen of ik ook een duit in het knapzakje van brilsmurf wil doen.

I admit it: ik zou het op zich niet erg vinden om eruit te zien als Yolanthe Cabau van dinges. Lijkt me heerlijk als je het uiterlijk hebt waarvan mensen zeggen: ‘trek ‘r een juten zak aan en…’ Nou ja, zo dus. Daarnaast tikt er immer een vies, klein, stinkend groen monstertje me op de schouder zodra ik ergens BN’ers zie. Ik zou mezelf niet typeren als zo’n kansloze lowlife die na Boulevard nog even doorzapt naar Shownieuws om te smullen van alle laatste roddels…maar eerlijk is eerlijk: ik benijd die gasten wel. Ik zou ook wel de hele dag leuke dingen willen doen, beetje programma’s inspreken, wat presenteren hier en daar, beetje koffie drinken…poooompidommm. En dan ook nog eens dik geld verdienen. Zorgen dat een heel legertje visagisten, kappers, personal trainers en weet ik het wat zorgen dat je er goed uitziet. Of in ieder geval: dat je niet elke ochtend voor je kast hoeft te staan om te denken: ja maar, ik héb niks! Verdomme! En dat je er eigelijk alleen leuk uitziet als je de hele week gezond hebt gegeten en net nieuwe kleren hebt. En dat is hoe vaak? Juist ja: nooit.

In het geval van Yolanthe maakt het legertje denk ik niet zulke lange dagen als bij Patty Brard, maar ze hééft tenminste een legertje! Ik drijf weer eens af. Ook ik kon het niet laten om zondag de Yo/Wes-uitzending van de TV-show te kijken – uit het feit dat al mijn collegae stellig ontkenden te hebben gekeken, maak ik op dat iedereen voor de buis zat. Het is ergens toch fascinerend: twee jonge mensen die bulken van het geld en allebei zo succesvol zijn.  De één haalt maandelijks wel een paar miljoen meer binnen dan de ander, maar het golddigger gebeuren is wellicht een ander gesprek. Tijdens de uitzending vergat ik op slag, verblindt door alle dure shit die in het huis stond, dat ze elkaar maar zo kort kennen. Een fokking halfjaar pas! Teeeeeeeeering!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
De muren waren bezaaid met put on your happy face honey-foto’s van het setje, met een te dure lijst eromheen. Maar het ontging ook Niehe niet: ze waren allemaal van dezelfde fuif. Die had ze dus ff snel opgehangen voor de tv-ploeg voor de deur stond…jammerrr.

Nee, met Wes weet ze ’t zeker: dit is ‘m!

Oh, zei Niehe treffend, zei je dat bij Jan ook niet?

Ja, klopt. En bij alle andere relaties ook, ik woon al sinds m’n vijftiende samen. Maar met Wes is het echt!

Oef, dacht ik. Mij belazert ze in ieder geval niet. Maar ik baal nu eigenlijk wel dat ik al tien minuten bezig ben om er iets onzinnigs over te zeggen. Misschien ben ik stiekem toch een kansloze lowlife. Vermoed in ieder geval dat ik niet de enige ben met een grondige aversie tegen het hele Yo/Wes-ding. Ik geef ze nog twee jaar. En jullie?

Maar al komt Apple met een hoop stront met een stekker eraan, het is van Apple en dat maakt het gaaf. En ook al is de iPad eigenlijk heel idioot, dat vond de DWDD-supernerd namelijk zelf ook, toch vinden we het “wel een geil ding”, dat vond de nerd namelijk ook. Gotta-have-it! Wat isssssssssssssssss dat toch met dat overrated veel te dure kut Apple? Maar goed, die iPad dus. Dat is ongeveer net zo groot als een laptop, maar het is geen laptop. En veel te groot voor een telefoon en, heel verrassend, je kunt er dan ook niet meer bellen. Ok. Maar wat kun je er dan wel mee? Eigenlijk niks. Je kunt ‘m vasthouden. Beetje groot, maar je kunt ‘m voor je houden, net als een krant. Want dat kun je er wel mee: kranten lezen. Ja maar, daar heb je toch gewoon kranten voor, denk ik dan? En het blijkt toch uit honderdduizenden onderzoeken dat men het nog steeds het aller-fijnst vindt om een krant te kunnen vastpakken, verkreukelen, omslaan, je reet mee afvegen en weggooien als ‘ie uit is? Ja, maar Apple vindt dat niet. En wat Apple vind is gewoon waar, want daar zijn ze Apple voor. Apple lijdt aan een soort Jezus-complex. Op zich ben ik dan toch wel weer blij dat er toch een soort van God blijkt te bestaan op elektronicagebied, want ik ben erg blij met mijn (veel te grote, niet de laatste versie) iPodje. Maar het gezegde hoogmoed voor de val gaat hier misschien wel op. En terwijl ik dit type weet ik eigenlijk ook meteen weer dat ik zeer waarschijnlijk afschuwelijk ongelijk ga krijgen en dat iedereen binnen een jaar het supergrote, onhandige en vooral veel te dure apparaat heeft. Niemand weet waarom, maar het nieuwste geile apparaatje van Apple MOET je gewoon hebben! In ieder geval als je een nerd bent en anders omdat je dan niet hip bent. Ze mogen de krant over een jaar wel in een zeer discrete verpakking gaan stoppen, want stel je voor dat iemand ziet dat je een ouderwetse, papieren krant leest!!! Jezus!

En wat zaten ze toch ver van de waarheid af. Inmiddels kan ik me namelijk bijna niets anders meer voorstellen dan 24/7 internet at my service. En helemaal gratis! In mijn ogen dan, want die twintig ee’tjes die ik er elke maand voor betaal mis ik toch niet, aangezien ze al sinds jaar en dag maandelijks worden afgeschreven (zo denk ik over roken, want waarom stoppen als het uitgavenpatroon van elke dag peuken toch al een patroon is? Maar met shoppen exact hetzelfde: als ik die laarzen nu koop, dan is het geld toch al weg en elke maand kom ik op één of andere manier tóch rond, dus feitelijk kan ik me die laarzen mak-ke-lijk veroorloven!).
Maar nu het probleem van overal en altijd internet: je kunt superveel met internet, zoals ze zeggen “de wereld in je huiskamer halen”, maar ik ben met vijf minuten surfen wel klaar. Ik check m’n mail, doe m’n vaste rondje sites (lees: drie stuks) en vraag me vervolgens een kwartier af wat nou een leuke site zou zijn. Waarom hebben ze geen sites met sites? Dat snap ik écht niet! Of ben ik de enige mongool die niet kan surfen? Is dat überhaupt iets om te kunnen, surfen? Zullen veertienjarige gastjes tegen elkaar zeggen: ik kan echt onwiiiiiiiijs goed surfen. Serieus, als er iemand goed kan surfen, dan ben ik het wel. Nee toch? Of ben ik nu net zo’n zeikerd als mijn ouders met dat inbel-gedoe?

Neem nou m’n werk, bijvoorbeeld. Soms wil ik dolgraag even een half uurtje internetten. Ga er dan helemaal voor zitten: bakkie pleur rechts, muziek op standje auw en GAAN. Maar na vijf minuten komt weer die teleurstelling. Er ís niks te surfen voor mij. Misschien moet ik naast mijn blog maar een startpagina beginnen met toffe sites, speciaal voor mensen zoals ik. Mensen die te dom zijn om leuke sites te vinden. Mensen tussen de 25 en de 30, die na 20 keer F5′en al het nieuws en alle column’s van Nico Dijkshoorn op nu.nl wel een beetje gezien hebben. Mensen die te oud zijn om te chatten en te MSN’en (of schop ik nu iemand tegen het verkeerde been?) en te jong om * ik denk nu heel hard na* *denk nog harder, want wát doen oudjes op internet eigenlijk?* *conclusie: keine blasse ahnung* Om te doen wat ouderen doen, waarvan ik klaarblijkelijk geen idee heb. Maar misschien kan ik dit wel ff googelen.
Heb ik in ieder geval wat te doen.